Człowiek za kontuarem

Tymon Wróblewski wychował się kilka ulic od Piotrkowskiej i pierwsze koktajle przygotowywał w łódzkich klubach jazzowych, zanim ktokolwiek mówił o mixologii. Za barem przeszedł wszystkie szczeble: od krojenia cytryn przed otwarciem, przez nocne zmiany w hotelowych barach, po prowadzenie własnego zespołu. Z każdego miejsca zabrał coś innego: z klubów jazzowych wyczucie tempa, z hoteli precyzję i spokój, z pracy z zespołem przekonanie, że najlepszy bar to taki, w którym każdy wie, co robi, i nikt się nie spieszy.

W Teatrze Śliwka odpowiada za całą kartę koktajli i razem z kuchnią układa małe talerze tak, by każdy miał swojego partnera w szkle. Dlatego czasem zobaczysz go przy otwartej kuchni, jak kończy talerz, zanim trafi do gościa przy barze — dla niego smak koktajlu zaczyna się od tego, co leży obok.

Jego piwniczka to osobny rozdział: kilkanaście słojów z fermentami, beczka z dojrzewającą nalewką śliwkową i półka z syropami gotowanymi z owoców od łódzkich działkowców. Karta zmienia się cztery razy w roku, a każda zmiana zaczyna się od wizyty na targu, nie od receptury. Zanim nowy koktajl trafi do karty, przechodzi kilkanaście prób, a ostatnie słowo należy do całego zespołu, który degustuje go po zamknięciu, przy jednym długim stole.

Tymon uważa, że dobry barman jest trochę reżyserem, a trochę suflerem. Prowadzi wieczór tak, by gość czuł się w centrum sceny, i podpowiada dyskretnie, gdy ktoś szuka swojego smaku. W pierwszy piątek miesiąca prowadzi degustacje w Garderobie Smaków, a w niedziele uczy gości klasyki podczas warsztatów. Poza barem najchętniej chodzi do łódzkich teatrów, skąd przynosi pomysły na kolejne nazwy i historie w karcie.